
تولدش مبارک:)
بغضم گرفت.
بنابر سالشمار ایران باستان ، ایرانیان سال را به 12 ماه سی روزه
بخش کرده بودند.
هر سال با 360 روز.
ولی یک سال خورشیدی 365 روز و یک چهارم روز است.
نیاکان ما 5 روزی را که تا 365 روزه شدن سال
نیاز بوده است با نام 5 روز پنجه یا اندرگاهان می نامیدند.
این 5 روز نام ویژه ای دارد که برگرفته از 5 بخش گاتها ( سروده زرتشت )
است.
ایرانیان باستان آن یک روز افزوده ای را که امروزه هر 4 سال یک بار
بر یک سال خورشیدی می افزایند تا سال درست در روز نخست
فروردین نو شود را هر 120 سال یک بار می گرفته اند.
ایرانیان که هنوز هم بهترین و درست ترین سالشمار یا گاهشمار
را در میان همه کشورها دارند ، به جای افزودن 1 روز هر 4 سال
یک بار به سال 365 روزه ، هر 120 سال یک بار 30 روز به
سال می افزودند .
از نگاهی بهتر اینچنین می شود گفت که یک سال با 13 ماه
داشته اند و این ماه ، ماه جشن و شادی بوده است.
این سال را « وهیـزک یا وهیــژک » می نامیدند که آنرا بسیار
گرامی می داشتند و به آن « خرم سال » نیز می گفتند.
آنچنان در این یک ماه مردم به جشن و پایکوبی به همراه همه
درباریان و شاهان می پرداختند که همه آرزو می کردند تا
این جشن را از نزدیک ببینند.
این جشن حتا در میان بسیاری از کشورهای آن زمان شناخته شده
بوده است.
از همین روست که ایرانیان از هنگام باستان تا به امروز آرزو
می کردند تا 120 ساله شوند و برای این است که امروزه می گوییم:
امیدوارم 120 ساله بشی یا 120 سال درازی زندگانی داشته باشی.
زرتشتیان امروزه هر 4 سال یک بار این روز را که « اورداد »
می نامند به چم:
روز افزوده به خوبی و با شکوه بسیار جشن می گیرند.